Gadzinowski.pl » mirek usidus

Google plus – królowa pas – obojętność mas

Jacek Gadzinowski — Wed, 27 Jul 2011 07:00:51 +0000

Moja pierwsza myśl krytyczna wobec wielbionej początkowo przez pewne środowiska nowej społecznościówki Google’a pojawiła się podczas tworzenia tzw. kręgów znajomych.

Autorem wpisu jest Mirek Usidus

„Co to za dziwaczenie” – przemknęło mi przez, pełen jeszcze otwartości na nowe, umysł.Że niby tworzysz grupy, którym udostępniasz, jednym to, innym tamto, segregujesz, filtrujesz i kontrolujesz co kto widzi. Hm, tylko właściwie, po co to wszystko i komu się chce zarządzać pościkami z taką precyzją?

Szybko ustawiłem dostępność swoich postów na „publiczną” i publikowałem wpisy nie przejmując się tym całym wymyślonym przez Google’a żelastwem.

Publikowałem, tak, ale już nie publikuję, bo… jakoś mi się nie chce… ale, po kolei.

Kolejna poważna wątpliwość opadła mnie po następnych dwóch dniach testów G+ gdy dostrzegłem istotny deficyt pierwiastka żeńskiego w googlowej społecznościówce. Dam było tam na początku tyle, ile pustynny kot napłakał a te, które zakładały tam konta, jakoś nie wyrabiały parytetu płci w strumieniu treści, tak jak to widzę w analogicznym miejscu na Facebooku.

„Królową Internetu” jest w obecnych czasach dojrzała, kupująca i wybredna, kobieta, zamężna lub singielka, pracująca lub nawet nie, ale świadoma i dokonująca decyzji.

Internet nie jest już domeną chudych (lub grubych) chłoptasiów w okularach, siedzących bez przerwy przy kompie.

A nowy serwis Google’a nie sprawia wrażenia stworzonego z myślą o obecnie panującej „Królowej”, lecz bardziej dla tej drugiej grupy, dla tzw. geeków.

I przez to, jakkolwiek to paradoksalnie zabrzmi, Google+ jest konceptem przestarzałym, staroświeckim.

Wracając do moich kręgów. Przed kilka dni wrzucałem posty na G+ ale z coraz mniejszym przekonaniem, bo ich oddźwięk i tak zrazu znikomy a napędzany chyba głównie ciekawością różnych funkcji nowej zabawki, zanikał. Zatem im mniej się chciało moim znajomym wchodzić w interakcję ze mną, tym mniej mnie się chciało udostępniać im i wchodzić w interakcję z nimi, co oczywiście zmniejszało ich zainteresowanie, itd. Sprzężenie zwrotne.

Pomyślałem, że ściągnę do Google+ swoich znajomych z Facebooka i wtedy ruszymy z aktywnym życiem społecznościowym, niczym mrówki, którym wrzuci się zdechłego szczura do mrowiska.

Jednak mimo zachęt z mojej strony i kuszenia (jeszcze kilkanaście dni temu zaproszenie do G+ to było poszukiwane dobro) moi facebookowi przyjaciele zasadniczo olali zaszczyt polegający na dostępie do serwisu Google’a przed jego pełnym, oficjalnym otwarciem dla wszystkich.

Panie i panowie też, pytali i pytają wciąż „Po co?”. Dlaczego mieliby otwierać kolejne konto, skoro tam jest „tak samo jak na Facebooku”. „Po co mi drugi Facebook?” – pytała jedna z popularniejszych w moich społecznościach postaci.

No, właśnie, Google’u, po co?

Jaki dajesz tym wszystkim ludziom, o których piszę, powód do używania twojego nowego cudowiszcza? Dlaczego mieliby porzucić np. Facebooka i wejść w twój świat, który zresztą, gdy się popatrzy, jak wszech-ogarniającą totalną masz ofertę (i wynikającą z niej inwigilację), nie jest taki beztroski i rodzi poważne pytania o resztki prywatności.

Facebook, Twitter, nk.pl to jednak oddzielne światy, konkurencja wobec Google’a. To inne rzeczywistości, w których mamy przynajmniej złudzenie, że nie jesteśmy całkowicie i stuprocentowo opisani w jednej bazie danych, i że np. możemy mieć życie „pozagooglowe”.

Nie jestem przeciwnikiem Google+ ale lubię i chcę mieć alternatywę. Serwis, który tyle o tobie wie naprawdę, że musi również kontrolować twojego życia społecznościowego, towarzyskiego a także często zawodowego, bo te nurty przetaczają się przez społeczności internetowe.

Dlatego, tak po cichu, cieszę się, że ludzie na razie „nie widzą powodu” do repatriacji na Google+

Twarzoksiążka zmienia oblicze Internetu

Jacek Gadzinowski — Thu, 21 Jan 2010 08:00:19 +0000

Zgodnie z otwartą formułą bloga, zapraszam do gościnnego wpisu Mirka Usidusa.

————————————

Wbrew profesjonalnym „narzekatorom”, uważam, że zorganizowana przy okazji istotnego dla ARBO interactive eventu konferencja Facebook Now była interesująca.

Nie będę przynudzał sprawozdaniem, zwłaszcza, że łatwo znaleźć w Internecie wszystkie wystąpienia i prezentacje. Dość powiedzieć, że kto chciał, ten mógł się w ciągu tego dnia w warszawskich Złotych Tarasach sporo dowiedzieć. Dla mnie istotne były te rzeczy, o których nie wiedziałem, ale to też zostawmy.

Facebook stał się tematem modnym i w branży mediowo-internetowej, ostrzegam, trzeba się spodziewać rozmnożenia wypowiedzi na jego temat. Nie, żeby ludzie mieli coś na ten temat interesującego, czy nowego, do powiedzenia, ale niejako pod presją – znacie pewnie ten mechanizm – dyrektor musi mieć coś do powiedzenia, skoro kierownicy się wypowiadają itd.

Myślę, że mnie, posiadaczowi prawdopodobnie najstarszego polskiego konta na Facebooku też wolno dorzucić parę groszy.

Wyrażę to punktach, ale wbrew pozorom niezbyt systematycznie. Ot, parę ponumerowanych myśli.

1. Facebook (twarzoksięga) to „inny” lub „drugi” Internet. Ta opinia, czy, jak to lepiej chyba wyrazić, wrażenie, przewija się w rozmowach z wieloma doświadczonymi internautami, którzy od niedawna próbują Facebooka. Kiedy w połowie 2006 roku zakładałem tam swó profil, FB był po prostu jedną z wielu społecznościówek, które w ramach świeżej mody na Web2.0 rozkwitały za oceanem.
Teraz jest „czymś innym”. Doświadczenie Facebooka nie jest „surfowaniem po Internecie”, jakie znamy z dawnych lat. Nie przypomina też oczywiście korzystania z wyszukiwarki Google w poszukiwaniu newsów czy innych potrzebnych informacji, usług.

Pewnym wstępem, przygotowaniem do „Facebook experience” były społecznościowe news-agregatory, jak np. Digg czy u nas Wykop. Jednak tam wciąż jest coś takiego, jak „ogólna”, „obiektywna” strona główna serwisu. FB jest rozwinięciem i konsekwentnym doprowadzeniem do końca idei dzielenia się linkami, zdjęciami, informacjami na zasadzie społecznościowej i w nim każdy struktura treści jest dla każdego użytkownika indywidualna.

2. Może to dziwnie dla niektórych zabrzmi, ale, jeśli chodzi model użytkowania twarzoksięga znacznie bardziej przypomina tradycyjny sposób oglądania telewizji, niż korzystanie z Internetu. Na FB po prostu się siedzi i spędza czas, choć generalnie użytkownik wykazuje nań jednak wciąż więcej aktywności niż „kanapowy ziemniak” z pilotem w dłoni.

Jednak w miarę rozwoju multimediów i szybkich łączy, oraz umasowienia korzystania z FB może dojść do takiej sytuacji, że widoczna w nim obecnie aktywność ograniczy się do pewnego marginesu, żeby nie powiedzieć, elity. Co ciekawe przejawy tej aktywności, np. dyskusje mogą stać się swoistymi „widowiskami” dla w większości biernej rzeszy użytkowników. Takie rzeczy zresztą już się w społecznościówkach spotyka.

3. Twarzoksięga jest bardziej fair, jeśli weźmiemy pod uwagę szanse przebicia się z ciekawym, oryginalnym, wartościowym „kontentem”. Bardziej fair niż Google oczywiście. W Facebooku nie ma dyktatury SEO z nieustanną presją na tworzenie treści „pod pozycjonowanie”, czyli stereotypowej, pewnej określonych, nieustannie powtarzanych słów kluczowych, co sprawia, że treści mediów internetowych prymitywizują się albo infantylizują.

Oczywiście treści, które chcielibyśmy promować na FB też powinny być przyzwoicie opisane, bo i tu także jest wyszukiwarka i jeśli nam zależy, aby ktoś tą drogą do nas dotarł, to nie powinniśmy pewnych rzeczy zaniedbywać.

Jednak głównym mechanizmem wydobywczym jest mechanizm społecznościowej rekomendacji, „share’ujące” kręgi przyjaciół, grupy, fan-pages itd. I, jak sądzę, oznacza to dla ludzi, czy mediów proponujących coś naprawdę ciekawego, sporą szansę, po męczących czasach dyktatu „pierwszej strony w Google”.

4. Facebook jako taki jest tylko „infrastrukturą komunikacyjną”, który łączy ludzi, informacje, firmy. On nie zastępuje treści tylko umożliwia ich propagację i z drugiej strony – dotarcie do nich, tak jak pociąg nie zastępuje domu, choć spędzamy w nim (zwłaszcza ostatnio) wiele godzin, a tylko do domu zawozi.

——————-

0,03 PLN Jacka Gadzinowskiego:
Ze swojej strony dodam, że Facebook zaczął w ostatnich 3 miesiącach dość znacząco zmieniać zachowania ludzi. Traktują go jako „stronę startową”, miejsce poszukiwania informacji i imprez, trendów, zabijania czasu i rozrykę. Używają zamiennie zamiast komunikatora czy maila. Po co korzystać z wielu narzędzi, skoro to wszystko można mieć w Facebooku, odpowiadają mi gdy ich pytam.
To także miejsce, skąd rodzi się wiele trendów, popularność memów czy też filmów które później lądują na wykop.pl czy joemonster.org. Skoro zatem, wszystko: rozrywka, informacja, gry, jest tutaj – po co korzystać z innych miejsc? I tu tkwi setno – Facebook jak wampir wysysa aktywność z komunikatorów, blogów, komentarze z innych miejsc. Składnia też twórców i autorów blogów do republikacji i „zajawianiu” materiałów/wpisów tutaj. Jest szybszy i bardziej „wirusowy” w rozchodzeniu się informacji niż mikroblogi, komunikatory. O ile oczywiście w danym momencie nie szwankuje newsfeed.
Nie bez wzajemności. Facebook oddaje całkiem dobry ruch – w moim przypadku zaczyna to być ok. 15-20% dziennego ruchu, wizyty są dłuższe i głębsze. Wiele osób po raz pierwszy dowiaduje się o tym blogu. Szybciej też zawierane są znajomości i wymieniane poglądy na różne tematy. To znacznie szybszy i wygodniejszy sposób komunikacji. Pytanie, co będzie za 12-18 miesięcy, gdy Facebook w Polsce będzie stanowił poważny % ruchu. Odpowiedz jest jedna, kogo tu nie będzie – nie będzie istniał jako marka, produkt, osoba (jeśli prowadzi działalność publiczną czy gospodarczą). Dostrzegam już dzisiaj, gdy ludziom po prostu przestaje się chcieć przeglądać Internet i wszystkie swoje potrzeby zaspokajać zaczynają w Facebooku. Ludzie zawsze dążyli do wygody, warto o tym pamietać i korzystać z tego w swoich planach i realizowanych strategiach.