Mija właśnie pół roku rządów nowego prezydenta USA – Baracka Obamy. Czy może się już pochwalić jakimś realnym osiągnięciem, czy też wprost przeciwnie. Nawet przy całej sympatii do Obamy, jego umiejętności oratorskich, PR’owych sztuczek i komunikacyjnego otwarcia, gospodarka USA ma się coraz gorzej. Oczywiście, są już pierwsze oznaki, że dno jest gdzieś blisko, lecz kto zagwarantuje że to wszystko szybko się skończy? Za chwilę poziom bezrobocia przekroczy 10%, kolejne firmy nadal szukają cieć kosztów i optymalizują je. W zasadzie optymizm, który pojawił się wraz z nową kadencją prezydenta ulotnił się jak kamfora. Zapanowało przygnębienie i tymczasowość.

Neil Barofsky, inspektor generalny programu TARP „wielkiego wora”, gdzie umieszczane i wykupywane maja być wszystkie „złe długi” sugeruje, że „najgorszy scenariusz” to konieczność kolejnego zwiększenia , już po uszy zadłużonego USA. Zapomnijcie o 3.000 mld USD, 7.800 mld USD… bo teraz ogłoszono, że może to być 23.700.000.000 USD! Jak wielka jest to kwota? To prawie dwukrotność rocznego dochodu narodowego Stanów Zjednoczonych (1000-krotność polskiego?), lub inaczej licząc 80.000 USD na każdego statystycznego Amerykanina łącznie ze nieletnimi i starcami. Czy na kimś ta kwota zrobiła wrażenie, było larum lub też wydarzył się krach na giełdzie? W końcu to pewnie „tylko” teoria spisku, lub wymysł jakiś domorosłych „blogierów”.

Czy to ściema czy też powód do śmiechu

Czy coś o tym słyszeliście? A moze tylko o pifku w ogrodach prezydenckich?

Nic z tych rzeczy. Ta kwota jest już tak abstrakcyjna, że media, politycy czy ekonomiści obrócili to w żart, trochę pogadali… może jeszcze do tego wrócą. Bo jak traktować, coś co może jednym posunięciem oznaczać bankructwo i unicestwienie gospodarki USA na kilkadziesiąt lat. W końcu to tylko „najgorszy scenariusz”, zawsze będzie można ogłosić później sukces, jeśli wydatkowana będzie tylko połowa lub mniejsza część tej kwoty. Poniekąd może być to też niezła operacja zmierzająca do „nastraszenia” niepokornych przed zbliżającą się kampanią Obamy, dotyczącą planów reformy służby zdrowia. Z tym nie poradził sobie Clinton, później już tego nie dotykano a problem narasta. Może on wybuchnąć w twarz nowemu prezydentowi, pogrążając jego teflonowy wizerunek budowany skutecznie przez media – zwłaszcza te „nowe”. Ale, nawet tam chyba powoli ten okres ochronny kończy się, po tym jak Obama popełnił kilka znaczących gaf (teleprompter, oskarżenia o rasizm, nominacja do sądu najwyższego, bailouty).

Barack Obama wydaje się powoli zużywać, a jego plastikowy wizerunek i swoboda jakby zaczyna ulatywać. Ciężar i rozmiar kryzysu chyba przygniata go do ziemi. Jedna sprawa to ładnie wyglądać na salonach, wygłaszać okrągłe formułki, a co innego rozwiązywać realne problemy wyborców. Hasło „change” było ładnym sloganem na sztandarach, które umożliwiły mu wygraną w wyborach prezydenckich. Lecz teraz przychodzi za to płacić rachunek. Jeśli wyborcy uznają to za hazardową zagrywkę, bez pokrycia w rzeczywistości mogą mu wystawić duży rachunek.

„I kto za to wszystko zapłaci. Pewnie święty Mikołaj”?

Świeżość i zaangażowanie prezydenta jakby zniknęła, a porównania z Roosveltem były chyba na wyrost. Pół roku to za mało by dokonać oceny, ale widać też to, że do zmierzenia się z „największym kryzysem gospodarczym od lat 30-tych” trzeba czegoś więcej niż biegłości w kampanii wyborczej, zabawy Twitterem czy Facebookiem. Wirtualne 140 znaków i wklejanie ładnych zdjęć na profil, nie spowodują wzrostu zaufania konsumentów, nie dadzą im pracy i szansy na lepsze jutro. To może zmienić tylko ciężka praca.
Inaczej, jedyną spuścizną po tym prezydencie będzie długi kryzys gospodarki i wspomnienie 23,700 mld długów które pozostawi po sobie. Nie ważne, że to poprzednik zostawił „mess”, liczy się to jak z tym bałaganem poradzi sobie Obama.

Tabloityzacja mediów, fragmentaryzacja informacji oraz pogoń za newsem, który da nam przewagę konkurencją sprawił iż wiele firm i ludzi zaczęło zachowywać się stadnie. Nie patrząc na rzeczywistość za oknem, uznając że jedyną prawda objawioną są kolejne „rewelacje medialne” czy też „prognozy gospodarcze”. Super, jeśli świat byłby aż tak prosty. Ale nie jest to właściwa postawa, jeśli wszyscy mamy do czynienia z podobnymi informacjami, to w podobnym czasie zaczynamy myśleć podobnie.

Wystarczy kolejna ekspertyza, wypowiedź eksperta ekonomicznego by całe gałęzie gospodarki pogrążyły się w marazmie, by te same słowa były powtarzane w 1000 miejscach. A na końcu konsument, powstrzyma się od wydatków, co jeszcze bardziej spotęguje niezbyt pozytywne trendy. Jak ma się zachować, jeśli co tydzień lub dwa jest zastraszany kolejna prognozą…w dół, w dół, w dół. Reaguje w jedyny dla siebie racjonalny sposób, czyli ogranicza wydatki. Co prowadzi wprost do ograniczenia popytu, później ograniczenia produkcji a na końcu… ograniczenia zatrudnienia.

Gdzie zatem jest granica, między „prawdą objawioną” serwowaną przez takie przewidywania i ekspertyzy a decyzjami biznesowymi przedsiębiorstw? Czy myślenie zero-jedynkowe przekłada się na rozwój takich przedsiębiorstw, marek lub pozycji rynkowej? Zła to sytuacja gdy biznes oddaje władze nad swoim przedsiębiorstwem, firmą w ręce informacji, które nie mogą i nie zawsze są w pełni wiarygodne. Ponieważ, prognozy zawsze pozostają na szczęście tylko prognozami.

STOP

Można zatem iść zupełnie na przekór sytuacji, mniej epatować się kolejnym doniesieniom w stylu (-1,4% PKB w 2009) i robić po prostu swoje. Wykorzystywać szanse rynkowe, wzmacniać pozycje rynkową, czyli przygotowywać się na czas gdy rynek będzie się rozwijał. A wtedy, dla tych co działali stadnie zabraknie miejsca w czołówce. Życzę zatem, więcej samodzielnego działania i podejmowania decyzji. Na przekór, na co przykłady można znaleźć w historii  niejedna firma wygrała na takiej strategii. Podpowiem, są to dzisiaj największe światowe firmy, brandy.

„To najgorszy kryzys od 1930r.” ,bo ”notujemy rekordowe spadki na europejskich azjatyckich i parkietach” przez „krach stulecia”, zainicjowany „paniką na Wall Street” oraz „bezprecedensowym załamaniem na rynku sprzedaży domów w USA”.

„Apokalipsa czy tylko to krach?” Raczej „to ostateczny krach kapitalizmu” i „ekonomiczna zaraza”. „Ofiary opcji” zapowiadają „gigantyczne ciecia w zatrudnieniu” a klienci „banków płaczą i walczą z bankozaurem”. Jednym zdaniem „nędza ze Swarzędza”!

Cztery miesiące ciągłego bełkotu medialno – biznesowego, „mowy-trawy„, nowych wyrażeń bankowo-finansowo- ekonomicznych  robi swoje. Konsumenci zaczynają panikować, a przedsiębiorcy… w 95% myślą o wyzerowaniu produkcji i usług??? Przestańmy pracować, „połóżmy się pod pociąg” i poczekajmy by nas przejechał. Bo nie mamy na nic wpływu…

Zwalmy wszystko na złe, pazerne i lichwiarskie banki, przedsiębiorstwa „grające” na opcjach walutowych. ekonomistów którzy nie dostrzegli trendów? Tak, na pewno wtedy poczujemy się rozgrzeszeni – bo winni są wszyscy tylko nie my. Tą skłonność do przesady wyssaliśmy z mlekiem matki, żyjąc w otoczeniu: „, zima stulecia, powódź tysiąclecia, bo tego nie pamiętają najstarsi górale etc”.

Może jednak zauważymy, że maskujemy w ten sposób brak swojego pomysłu na biznes, głupie oszczędności które czynione są na oślep i prywatne nieprzemyślane inwestycje w czasie, gdy wokół nas jest tak wielka niewiadoma?

Bo tak w zasadzie, tylko zaradne i mocne jednostki, które „mają jaja” wykorzystają jednak ten czas do zajęcia właściwych pozycji, rozbudowania swoich firm oraz wdrożenia nowych pomysłów. Wóda i szlugi odporne na wszystko? Nie tylko one… to najlepszy czas do innowacji. Kiedy powstał HP, Microsoft czy Kellogs? Tak, dobrze myślicie – w czasach recesji. Żaden neo-Keynes, nie jest receptą na ten kryzys.

Natomiast, tym którzy szukają katharsis i rozgrzeszenia napisze ze specjalną dedykacją: ta recesja jest jedną z większych w historii… pytanie czy tylko medialno-mentalną czy już rzeczywistą? O tym przekonamy się niedługo, kiedy ogłosi się nam medialne nadejście epoki „wielkiej depresji 2.0”.

Ale czy to coś zmieni w naszym życiu – czy kończy sie ono jutro? Nadal bedzię swieciło słońce, nadal będziemy mieli swoich bliskich i znajomych, bedziemy zarabiać i wyjeżdzać na wakacje.  Nadejdą spokojniejsze czasy…