Do momentu gdy nie będzie czystej informacji, jakiekolwiek spekulowanie czy zajmowanie stanowiska jest karkołomne. Kwestia anonimowości moim zdaniem jest sprawą drugorzędną. To raczej kwestia linii demarkacyjnej między nowymi i starymi mediami, pewnych niedopowiedzeń które się zarysowały, co przypieczętował kryzys gospodarki z którym mamy miejsce. Wisty słowne, potyczki i porady dot. „pieszczenia 4 liter” dla antagonistów w sporze są słabe…

„Jaka jest zawartość cukru w medialnym cukrze?” – pyta doktor XYZ

Nie padną w tym tekście żadne nazwy, żadne linki, odnośniki do źródeł i żadne nazwiska. Nie pochwalę się czy dotarłem do informacji czy też nie. Nie zestawię faktów lub domysłów, gdy znacząca część dyskursu na temat „pewnej blogerki” i „pewnej gazety” odbywa się w komentarzach anonimowo, co wypacza się jej sens. Dlaczego? Bo anonimowość w polskim wydaniu dotyczy w większości rzucania kalumnii, oskarżeń, obrażania, rzucania „brązową mazią” we wszystkich i wszystko co się wokół rusza. Byle zaszczuć przeciwnika. Zestawię to z sytuacją gdy podpisywanie się pod swoimi przemyśleniami wyostrza zmysły, samoogranicza i samocenzuruje. Zmusza to refleksji i rzetelności. Sto razy bardziej cenie kogoś kto się z innymi nie zgadza (obojętne czy bloger, polityk czy dziennikarz), ale potrafi to robić w sposób otwarty i z godnością, szanuje przeciwnika w dyskusji i nie poniża go. Krytyka anonimowa jest jak najbardziej porządana i wpisana w mechanizm naszej demokracji, istniała w historii oraz przynosiła ozdrowieńcze spojrzenie na sytuację. Ale gdzie jej mierzyć poziomem, do dzisiejszej sytuacji którą znamy z wielu forów czy blogów (np. politycznych czy bliższej mi branży technologicznej, marketingowo-komunikacyjnej).

W tych dniach, gdy blogosfera tak często jest komentowana w tradycyjnych mediach, budowany jest jej dziwny obraz. Zwykły zjadacz chleba, który nie siedzi głęboko w sprawie i nie rozumie „wszystkich odcieni szarości” zakoduje sobie w głowie że blogosfera to swoisty rynsztok, służący do załatwiania szemranych porachunków, które kiedyś załatwiało się w bramie lub pod budką z piwem. Gdzie chodzi o przepychanki medialne, ambicje może finansowe lub towarzyskie. Gdy spojrzycie na wypowiedzi niektórych osób dotyczące tematyki na której się nie znają, wolelibyście ich nie widzieć. Wczoraj jeden ze znajomych, gdy rozmawialiśmy o sprawie „pewnej blogerki” zapytał mnie ile mam lat. Otóż , mam 33-lata.

Wiele już w życiu widziałem i w pełni rozumiem (nie mam złudzeń), że nie ma kolorów białego i czarnego ale w naszym życiu jest cała paleta odcieni szarości. Oby tylko te odcienie szarości nie zamieniły się w odcienie szamba. Bo jest już do tego całkiem blisko… gdy przeciwnicy obrzucają antagonistów brązową mazią, która niezbyt ładnie pachnie. Albo gdy sugerowane jest „zbliżenie odtylcowe”.

PS. Dla postronnego obserwatora, cała ta medialno-blogowa szopka jest zupełnie niezrozumiała.

Podpisano: „Nie-dziennikarz”, bloger nieanonimowy

Lubimy sobie relatywizować, bo tak nam przyjemniej.
Podobno Pudelek odmóżdza? A ja powiem inaczej – jest rozrywką którą,  pasjonują się wszyscy wokół was. Ten sam mechanizm jak z „muzyka chodnikową”, gazetą NIE, oglądaniem seriali czy głosowaniem na Kwaśniewskiego w wyborach w 1995. Niby nikt nie ogląda, nikt nie czyta… a wszyscy wszystko wiedzą, kto z kim i dlaczego. Jakie ubrał majtki, gdzie się opił lub z kim zderzył swoją „wypasioną bryką”. Jaką ma żonę/męża i dlaczego zarabia miliony.

Blip/Flaker/Pinger? Ale ja tego nie używam. To zjadacz czasu, denna rozrywka dla geek’ów lub uzależnionych internautów. Blogi? Nie czytam, to rozrywka dla nastolatek lub ekshibicjonistów. Twitter? Kto tego używa, tylko się tym media i marketingowcy podniecają, nie ma z tego korzyści. Ale pasjonujemy się, piszemy wpisy i komentujemy.  Zastanawiamy się jak na nim zarobić, podpromować się  jako eksperci lub sprzedaż swoje usługi lub marki.

Pani Barbara, Gracjan, Luntek, Kononowicz, Rutowicz, Doda, Mandaryna – dziwadła? Jest popyt – jest „szoł” i zabawa. W ruch idą maile, sms’y i ploteczki. Wszystko odczytywać chcemy na poważnie, zapominając że potrzebujemy elementu odstresowania, poczucia się lepiej lub porównania względem innych (jestem przecież lepszy niż…).  Oglądalność pudla czy sprzedaż tabloidu Superexpress lub poczytnej gazety Fakt pewnie bierze się z przysłowiowego „kosmosu”.  Tak jak popularność branżowej, firmowej czy rodzinnej ploteczki.

Mówi się i załamuje ręce, że informacja lub „latest news” został sprowadzony do roli rozrywki. Kiedyś to było wszystko na wysokim poziomie, kulturalnie i obiektywnie. Kiedy? W epoce Mieszka I czy króla Piasta, którego zjadły myszy. Pewnie przeczytaliście o tym z Kronik Galla Anonima. Misie drogie, to taka sama rzeczywistość jak dzisiaj to co czytacie w Superaku, Pudelku. Tylko w innym, nowoczesnym otoczeniu. Ę, Ą na swoim komputerze, laptopie lub telefonie komórkowym. Kiedyś polityka była na wyższym poziomie, sejm był demokratyczny i obyty, politycy ekspertami? Chyba jesteście z innej planety…
Generalnie – Pudelek.pl jest smaczny i zdrowy. I po co ta dulszczyzna?

Zapraszam do korzystania z RSS pudla ;) Stay connected.