Pomysły leżą na ulicy, garściami „przewalają” się podczas spotkań przy piwie, rozmów z przyjaciółmi czy też w trakie „buszowania” po Internecie…

Kaczyzm jest „passe”, nadchodzi wielka zmiana… to blogi, społeczości sms’y i marketing szeptany zrobią swoje. „Zaciężne wojska” wolontariuszy porywają niezdecydowanych i wahajacych się. Ocieplony wizerunek, który kupuje większość. Czy są to mrzonki?

Możemy się nadal zastanawiać co jest białym, szarym, czerwonym, zielonym lub czarnym WOM… tylko to nie rozwiąże całości problemu. To tak jakby zastanawiać się „ile jest cukru – w cukrze” lub powiem kolokwialnie „g… w g…”.

Czy pisanie/mówienie/uzewnętrznianie się o krachu, recesji i Armagedonie gospodarki powinno być zabronione? Nie, jeśli poparte konkretnymi liczbami, merytorycznymi przemyśleniami popartymi chłodną analizą.

Mówisz do wszystkich czy do nikogo. Egzaltujesz czy ewangelizujesz. Lansujesz czy uciekasz od samotności . Na to pytanie na pewno nie da ci odpowiedzi żaden Twitter, Blip, Flaker etc. Szybciej jeśli już udasz się do lekarza.